Dag 12

Kia ora,

Ik heb zo wa wa wa waanzinnig gedroomd...het was niet mooi mooi mooi was echt niet gewoon.....nee dat was het inderdaad niet!
Zo'n "aardbeving" is toch niet niks....en er was er vannacht weer een die je kan tellen...het was er een van 4.4 op dat ding van Richter. En dan nog koud hebben ook, en te lui zijn om eruit te gaan en een extra deken te pakken..tegen 03.00 uur doe ik dat toch en val in slaap en heb niets mee gekregen van de beving.

07.15 bed uit, ik lijk wel gek op mijn "vrije ochtend", om te gaan hardlopen. Als warming-up neem ik de trap..dient meerdere doelen..als u/je snapt wat ik bedoel. Bel effe met Mar om te zeggen dat ik nog leef..(.ik mag namelijk nog niet dood omdat ik mijn testament nog niet getekend heb) en zeg haar nu niet wat ik eigenlijk zeggen moet......een man weet niet wat hij mist...weet niet wat hij mist.....etc etc.

Ik doe over de trap exact 59 seconden en sta om 08.01 beneden trots te zijn...echter ik zie dat Marcel en Guido er nog niet zijn...slappe hap!!!! Maar Marcel is er met een minuut of 3 en Guido...ja waar blijft hij?! Via de interne telefoon bel ik naar 1908 en krijg Piet aan de lijn en vertederend verteld hij mij dat Guido nog lief slaapt...aaaahhhh

We gaan hardlopen..zullen we doen..ach we kijken wel. Marcel denkt dat het winter is en heeft  een maillot en jas aan....en ik....ik niet! Uit en thuis 50 minuten weggeweest..exacte looptijd is 46.01. We hebben de route botanische tuin gedaan met start en einde door de stad. Als u/je hier in de buurt bent is dat een aanrader....hardlopen blijft een mooie manier om een stad te verkennen.
Het voordeel dat ik met de stap wakkerder wordt....en als de mist om mijn hoofd is verdwenen...is ie weg!

Douchen, masturberen...gvd gaat de telefoon, ik neem op...frank..hey frank with Annie..(hoe de fuck is Annie denk ik)...hallo Annie zeg ik...hallo frank ik ben Annie van der Dussen en heb gister met jullie fisiotherapist gesproken, en ik ben van de Nederlandse immigratie vereniging hier in Christchurch en wil jullie graag uitnodigen in ons lokaal....goh dat lijkt mij geweldig Annie ( en weer zeg ik niet wat ik denk, maar dit is anders) maar helaas kan ik hier niet over beslissen..zeg ik.. want ik ben niet de team-manager. Ze laat een telefoonnummer achter en ik beloof deze door te geven aan de juiste persoon..en in dit geval is dat Willem. U/je zal begrijpen dat de lol ook meteen over is en kleed mij aan en ga op weg naar het ontbijt. Na het ontbijt is het om 11.15 verzamelen in de lobby met oranje teamkleding aan. Ik geef zodra ik Willem zie het telefoonnummer van Annie. Het is een kleine wandeling naar het park waar ieder land in
alfabetische volgorde opgesteld wordt. In deze volgorde worden we dan ook door een haag van publiek toegejuicht...links en rechts worden we in het Nederlands toegezongen/geroepen, het is eigenlijk verbazingwekkend hoeveel Nederlanders hier zijn..al dan niet wonen of met vakantie zijn. We gaan op de foto, nemen foto's en genieten van de intocht die eindigt op het "square" voor de kathedraal met als laatste laatste Nieuw Zeeland. Na wat plichtmatige speeches krijgen we een optreden van zang en dans van een Maori gezelschap....als sluitstuk de traditionele krijgersdans de haka....het kippenvel staat op mijn lijf.

Het is afgelopen....bij het verlaten van het plein staan er nog een aantal van het gezelschap met mensen op de foto te gaan...Piet zegt...hee jol moet jij niet op de foto...ach waarom ook niet...zo vaak ben ik hier nu ook weer niet.
Ik stel mij voor aan een van die gasten en laat een stukje tattoo zien en vraag of we samen op de foto zullen gaan..vind ie geen probleem.

Ik laat mij broek zakken en hij kijkt naar links..(hij staat namelijk rechts van mij) en ik zie hem schrikken en denken.."what the fuck" maar er is geen weg meer terug "bro". Tot overmaat van ramp trek ik ook nog mijn shirt uit en sta daar in mijn getatoeëerde billen op het plein naast een "native Maori" met een veel grotere "puhoro" als hij...sorry mate denk ik,  maar meen er geen ene fuck van!!!! We delen een een "kis of live" uit en ieder gaat zijn weg.Ik mag ook nog met een Maori echtpaar op de foto en praten
wat...
En Piet staat het hele tafereel te fotograferen...dank je Piet.

Terug in het hotel weer naar de orde van de dag..lunch en richting bus want ik heb een "appointment" met de plaatselijke voor het onderhoud van de protheses.
Ik "textmassage" dat ik effe wat later ben ivm met de bus..."no problem mate..we'll waiting for you" is het sms-je terug...

Met de auto richting werkplaats....een minuut 10 rijden. Als Graham rechts afslaat het terrein op van het "artificial limb center" denk ik ineens...hè dit komt bekend voor. Graham zegt.."we here"... Oh zeg ik. We lopen naar binnen en dan weet ik het...niet dat ik het echt weet, maarmeer de herkenning! Ik ben de set op gelopen van "flying docters". Ja ja nu zal er vast iemand denken, en misschien wel zeggen dat is in Australië en niet in nieuw zeeland, klopt maar als diegene die dat denkt en misschien wel zegt effe 3 regels terug leest ziet ook staan dat het de herkenning is..duh!

Graham gaat mij voor en brengt mij naar de werkplaats...(het is echt net alsof)...en de eerste werkbank is voor mij...gezellig. Ik hoor nog wat stemmen en maak kennis met mijn nieuwe, welleswaar tijdelijke, collega's. Terug aan het werk anders wordt de baas boos en dat willen we natuurlijk niet op onze eerste werkdag. Als ik klaar ben met het ondehoud ga ik weer effe "ouwe jongens krentenbrood" doen...heel gek maar dat kunnen de jongens niet....oké "let's do some social talk"....oooh bedoel je dat..zeg dat dan zegt Ted.....oké Ted
sorry!

Ik krijg een rondleiding...ja alles is omgekeerd hier, bij ons krijg je eerst een rondleiding voordat je aan het werk gaat, en zie dat ruimte geen probleem is daar. Zij werken daar met 4 mensen op 800 vierkante meter en wij bij Frank Jol Orthopedische Dienstverlening werken met 16/11,2 fte op 650 vierkante meter. Ik zie ook dat zij daar hun eigen stompkousen breien...ze hebben er 2
rondbreimachines staan. Ja ja ja heb alles op de foto.. Ook maken ze daar hun eigen aantrekhulpen voor prothese en neopreen
sleeve's.

Einde werkdag en weer terug naar de baan. Zodra ik gespot ben door Paul de coach van de nieuw zeelanders komt hij naar mij toe en begint een praatje. Dan komt de ster voorbij en Paul zegt "he's coming help us and makes some new voor you...after the games of course hahahahaha" ho ho ho Paul dat hebben we nog helemaal niet af gesproken...we zouden per email contact houden en dan beslissen of we er uit zouden komen! *(deze had u/je nog tegoed van gister)

Guido en de dames zijn ook op de baan gearriveerd voor wat inloop dingentjesen laatste test...Ik haal de startnummers van iedereen op en ga daarna richting hotel. Waar ik begin aan het verslag van de dag. Halverwege richting diner en vervolgens teamoverleg en uitdelen strartnummers...het WK is echt begonnen. Morgen rijden de mannen wheelers hun serie..Kennny rijd al vroeg en dat is ook de reden dat ik vandaag echt vroeg naar bed ga.

Groet en een kusje van het leven,

Tot morgen.

Frank