|
|
| |
|
Dag 14, de drukke dag |
| Afdrukken | |
| Geschreven door Administrator | |
| woensdag, 15 juni 2011 14:34 | |
|
Kia ora, Dit is de dag die de hele voorbereiding en inspanningen al goed kan maken met zoveel op het programma en alleen maar finale's. De wedstrijden van Marije en Ronald zijn directe finale's namelijk. We houden vast aan de afspraken zoals die gister ook golden....dus dat hoef ik niet meer op te schrijven...pffff..dat scheelt weer een slok op een borrel, niet dat ik op dit tijdstip een borrel neem, spreekwoordelijk dus, maar ik neem aan dat u/je dat begrijpt....en zo niet...jammer! In de stadion eerst een bak koffie doen....slap lullen tegen de spanning. Dan is het tijd om de "preparation" te starten...volgorde is exact aan gister...ja sorry spannender kan ik het niet maken. Effe chillen op de hoogspringmat en genieten van de atleten en hun voorbereiding. Er loopt een blinde jongen met gids rondjes op de baan... normaal is het al "not done" om, als je niet actief bent op de baan daar aanwezig zijn, maar als je ook nog eens stil gaat staan om te telefoneren dan zou het zomaar....KNAL.....ja ik zei het al...dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat er iets of iemand tegen je aanloopt of rijdt! En dat gebeurt dus...een of andere k.t Fransoos staat dus te bellen in baan 4....en de blinde jongen loopt vol op deze eikel..sorry voor mijn taalgebruik, maar ik kan niets anders verzinnen...dat is niet helemaal waar, maar dan krijg ik van mijn moeder op mijn kop. Geen schade en de blinde loopt verder (heeft toch geen zin om er op terug te kijken, want hij ziet toch niets..en dat is weer de definitie van blind zijn) en de Fransman....tja dat weet ik niet. Kenny gaat nog een aantal versnellingen doen en smijt er nog wat startjes uit....hij lijkt er klaar voor. Dan weer de volgorde, callroom, 300 mtr punt etc.... Ons werk zit er op en gaan ons vervoegen bij de rest die op de tribune zit Willem, Piet, André...( André denkt u/je nu..die heb ik nog niet gehoord, klopt...André is prestatiemanager bij het NOC/NSF en verantwoordelijk voor het totale paralympische programma. Tijdens de paralympische spelen in Londen 2012 is hij chef de mission. André is hier om paralympische topatletiek te ervaren....top dat hij hier is! De "gladiatoren" die straks moeten, staan langs de baan te kijken naar de finale van Kenny. "and again"...on your marks....set....GO...en Kenny gaat, en gaat, en gaat....maar er zijn er 2 die net iets harder gaan....derde van de wereld, wie kan het zeggen.....Kenny dus! Bij terugkomst in de tent op de warm-up baan is hij niet tevreden...dat kenmerkt de topper die hij is..... Dan is het aan Bart, Henk en Stefan. Procedure is net als gistermorgen, gistermiddag en vanmorgen...dus nogmaals, nu wel bekend. Ik sta op het rechte eind vlakbij de finish, aan de overkant zie ik ze wegschieten...ze komen uit de bocht...Stefan ligt derde...Henk vierde en Bart vijfde...kom op RIJDEN mannen RIJDEN....helaas alles schuift een plaatsje op...geen medaille! Tot overmaat van desillusie van Stefan wordt hij gediskwalificeerd....in de bocht over de lijn, en dat mag niet. Zoals al eerder gemeld is Stefan pas 17 en hier voornamelijk om te leren....en dat dit een goede les is mag duidelijk zijn! Lunch op het sportpark vanwege de wedstrijden van Marije en Ronald die vroeg in de middag moeten presteren. Ronald belt met coach Guido dat hij zijn accreditatie niet kan vinden, en dat terwijl hij al in de bus hier naar toe had moeten zitten...zucht! Chef Willem regelt een nieuwe accreditatie, waar zouden we zijn zonder hem, en Ronald mag de bus pakken. Ondertussen is Marije gearriveerd is "a little upset" over het feit dat zij voor Ronald de bus zou vast houden, maar hij niet verscheen. Toen ook nog de Portugese delegatie zich tegen haar ging keren capituleerde zij en de bus vertrok....zonder Ronald. Toen wist zij nog niet van de reddingsactie van Willem. Het is lang wachten op zo'n dag als vandaag...onrustig loop ik een beetje heen en weer, ga weer zitten, sta weer op, doe wat rek en strek oefeningen...beetje basis yoga oefeningen.....zegt Piet, Jezus jol je lijkt wel ADHD te hebben...ga eens zitten man! Het park komt weer tot leven en de voorbereidingen zijn weer prachtig om te volgen...een Française staat zich warm te dansen.....een Duitse atlete met dubbele bovenbeenamputatie komt hollend voorbij, de Amerikanen doen hun warming-up onder leiding van een olympisch kampioen hinkstapsprong (1984) Al Joyner, wie kent hem niet, beter bekend als echtgenoot van Florance Griffith. (die van de "one leg thight") en die nagels! Ronald arriveert en Piet ontfermt zich over hem.... dat komt dus wel goed. Met 5 min verschil moeten beide atleten zich melden in de callroom. De "crew" neemt plaats in het stadion. 16.10 uur... de wedstrijd gaat beginnen. In een rij komen ze het stadion binnen...worden aan het publiek voorgesteld, ontdoen zich van trainingspak en voor het gevoel wordt er wat geworpen en gesprongen... en dan is het zover! Ronald: 2de worp blijkt uiteindelijk de verste te zijn...hij ligt vervolgens de verdere wedstrijd op koers voor brons. Als uiteindelijk zijn directe tegenstander (een Fransman..hahahahaha) zijn worpen niet verbeterd is het inderdaad een feit.. BRONS! Ook hij kan zeggen dat hij 3de van de wereld is! En eerste met een prothese, maar dat leg ik nog wel een keer uit..... Marije: een spannende wedstrijd..een Australische springt met 4.19 mtr een nieuw wereldrecord. Lang ligt marije op koers voor zilver...in de voorlaatste ronde springt een Poolse 2 cm verder...shit, maar toch brons! Laatstesprong...KOM OP KOM OP schreeuwt ze...neemt een aanloop...zet af...en en en...ja hoor 3.73!!!! ZILVER en een Nederlands record! Als de rust is teruggekeerd knuffelen Guido en ik elkaar en ik feliciteer de "bonsecoach" We lopen terug naar de tribune en feliciteer de familie van Marije. Als ik eenmaal zit komt er een melancholische deken over mij heen en ik voel iets opkomen van emotie...komt het door het verhaal wat ik weet van Marije, is het dat ik zo ver weg ben van thuis, is het de spanning die wegvalt of is het de vermoeidheid...zoals ik al vaker aangeef...wie het weet mag het zeggen, en als je denkt het te weten, is het altijd anders! Terwijl ik wacht op de medailleceremonie begin ik aan het verhaal van deze dag....heerlijk effe de dingen op een rijtje zetten! Ik ben nu tot hier en het is nog 6 min tot de cermonie van Ronald en Marije...tot straks. Ben ik weer...een ceremonie zoals een cermonie moet zijn.....binnen komen, op volgorde genoemd worden...medaille om, volks lied voor de winnaar.. applaus applaus en de volgende. Ondertussen is het 20.15 uur en iets in mij zegt dat er gegeten moet worden...dus we besluiten terug te gaan naar het hotel...laten we nu niet de enige zijn die dat denkt, maar vooral wil. Het is het idee van onze chef de equipe Willem om na het eten even stil te staan bij de geleverde prestaties van vandaag, en dat met champagne! De familie van Marije is aanwezig, maar ook de familie van Ronald, deze zijn net gearriveerd...iets later als gepland dat wel, maar drinken vrolijk een glaasje mee. Na wat mooie woorden van Willem gaat de kurk van de fles en toosten we op de resultaten, en die nog moeten komen. Het blijft bij dat ene glas want er moet morgen weer gepresteerd worden. Doei, doei, dag dag, tot ziens, groeten hè...dat zijn de woorden waarmee een ieder zijn weg gaat..de staf wacht even tot iedereen weg is en slaat elkaar nog eens op de schouder, kijkt elkaar nog eens aan en zonder het te zeggen, zeggen we het! Welterusten en morgen half negen ontbijt... nee sorry 08.30 uur... roger! (nee dat is geen extra teamlid of wie dan ook, dat is een term die gebruikt wordt, en dan voornamelijk in het leger als iets gesnapt wordt...snapt u/je? Moet ook alles uitleggen...zucht) Ondertussen is 22.45 en ben ik aan een douche toe. Daarna zal ik nog wat lezen, muziek luisteren en een level'tje angry birds spelen en misschien nog een potje solitair uitspelen..... Of ik dat allemaal ga halen weet ik niet zeker..ik kan het u/je nu ook niet "vertellen want ik ga zo afsluiten....dus! Morgen is het de dag aan Suzan, die haar verspringwedstrijd gaat doen. Bart, Henk en Stefan hun serie 100 mtr moeten rijden, en Kenny rijdt zijn serie 200 mtr. Ik sluit af met de groeten uit Christchurch en een klein snel kusje van het leven, want ik ga douchen. E noho ra Frank Terug >> |
Voeg uw reactie toe
| |
|
