|
|
Kia ora
Het is een dag die je normaal in films ziet, het is een dag waarvan je denkt...ja en dan weet ik niet wat voor dag het gaat worden. Strakke blauwe hemel mooi uitzicht op de bergen en toch weet ik het niet. Het toernooi is nog in volle gang, maar voor Nederland zit na vandaag het WK er op dus in ieder geval de laatste wedstrijddag.
Als ik wakker wordt bel ik naar huis om weer effe iedereen te horen, Dirkje heeft een nieuwe fiets en gaat donderdag voor haar eerste les op een andere manege. Bart is blij mij te horen, maar snapt niets van het tijdverschil en heeft een nep papegaai. Freek is een beetje nors omdat zijn moeder "stom" doet en heeft haar geblokt op twitter. Thijs spreek ik niet, maar die ping ik regelmatig. En spreek Mar over ditjes en datjes en bovenstaande.
Rustig richting ontbijt. De ochtend is sowieso relaxt omdat de heren vanmiddag moeten rijden.
Komt goed uit kan ik effe aan de was.
Zo gezegd zo gedaan, sorteer wit bij wit en donker bij donker. Heb dus 2 wasjes te doen..gezellig hoor. Ga naar de 15de etage, uuh waarom naar de 15de, nou omdat daar de wasmachine staat, lijkt mij vrij simpel...toch?!
2 keer 2 dollar munten erin, effe ander knopje drukken voor wasmiddel en de machine gaat draaien. Met 40 minuten is het schoon volgens het instructiebord aan de wand van het washok. En passant doe ik de was van de dames in de droger zodat ik mijn witte en donkere was tegelijkertijd kan draaien, zucht...soms wordt ik zo blij en gelukkig van mijzelf dat ik zo gestructureerd dingen doe.
Dus nogmaals 2 keer 2 dollar munten en ook deze draait, de witte welteverstaan want de donkere draaide al.
Ik loop het centrum in en koop wat ik kopen moet, nee wil want ik heb een hekel aan moeten, dus kopen wil.
Tervreden ga ik terug naar het hotel voor lunch en spullen pakken voor de middag. Loop de hoek om naar het hotel, allemaal brandweer in volle uitrusting druk heen en weer aan het lopen. Ze lopen achter mij aan, oké kom maar jongens en hou de deur voor ze open "thanks man" wordt er gezegd en ik steek mijn duim op en ga naar boven.
Nou hoor ik jullie denken, maar wat was er dan aan de hand...geeeeen idee en interesseert mij ook geen ene f...k want ik ben een "earth quake survivor" weet je wel, weet je niet.
Afgesproken tijd is 13.30 uur om de bus te nemen naar het stadion. Ik ben precies op tijd, maar de bus is te vroeg weg, lekker dan sta ik metbmijn goede gedrag!
Volgende komt er al aan dus geen probleem. Stap in en na mij stapt de collega van Oki ook in. Het blijkt dat ze Anuwi heet en de rest kan ik niet uitspreken, laat staan onthouden. We praten wat en zij wist van Oki al wie ik was...toch bijzonder. Anuwi is druk aan het bellen, de reden is dat er voor 10 anderen vluchten omgezet moeten worden want deze zijn met griep geveld en aan bed gekluisterd, ze mogen niet vliegen " with the flew", vraag mij niet waarom want op het moment dat Anuwi dat zou vertellen arriveert de bus bij het stadion.
Zoals iedere middag ontwaakt de inloopbaan uit zijn siësta. Stefan en Guido liggen op de hoogspringmat wat te rusten en ik ook. Waarschijnlijk was ik in gedachten verzonken want de noodfluit van Guido klinkt weer. Ik weet niet hoe snel ik in de tent moet geraken (gewoon rechtdoor is meestal het snelste) en verneem het leed, een ventiel van Henk is krom en de band kan niet meer op spanning gebracht worden. Sneller als het licht zit er een nieuwe binnenband in en de hoogspringmat is opnieuw mijn habitat. Hoor ik €&@$%#¥ weer Guido roepen en zeggen, ik had je toch wat gevraagt. Ja wat wat wat...en Henk komt op volle snelheid voorbij..SORRY Frank....nee dan is het goed...JA.
De heren Bart,Henk en Stefan worden door Guido afgeleverd bij de callroom. Het team neemt plaats op de tribune.
De zon is duidelijk aanwezig en we genieten van een ijsje, en daar komen de hoofdrolspelers van de middag. Strakke koppen op getrainde lijven, altijd mooi om te zien.
Bart in baan1, Stefan in baan 5 en Henk in baan 8. KNAL..en weg zijn ze, bocht door en het hele veld blijft bij elkaar. Het rechte eind op en er worden kleine verschillen gemaakt, de bocht in en de verschillen worden langzaam groter. Bocht uit en de laatste 100 mtr, rijden jongens..kom op!!!!
Finish, Stefan 4de, Henk 5de en Bart 7de. Dan staat Guido te bellen, blijkt met Willem, en de nummers 2 en 3 zijn gediscwalificeert. Ze zouden uit hun baan hebben gereden. WAT.."we" hebben zilver en brons!
Felicitaties van alle kanten, dank u, dank u, dank u wel. Lang duurt deze euforie niet, er is protest aangetekend en de medailleceremonie is sowieso verplaatst naar morgen.
Uitslag wordt bekend gemaakt, protest is gedeeltelijk toegekend en de nummer 2 krijgt zijn plek terug. Dat geeft als einduitslag dat alles een plaats opschuift en dus Stefan opnieuw brons wint, maar dat Henk buiten het podium valt. Henk is al terug naar het hotel en weet dus van niets. Willem gaat Henk achterna om hem deze boodschap te brengen. Succes en sterkte Willem!
Vanmorgen hebben Marcel en ik afgesproken om hardlopend terug te gaan van het stadion terug naar het hotel, en daar is het nu tijd voor! Het schijnt 11 kilometer te zijn, ach we zien wel.
Tassen worden door de anderen meegenomen en we gaan op pad door de stadsnatuur van christchurch. Door parken, langs water en door woonwijken. Het is opvallend voor ons dat er geen een woning vast staat aan een ander. De afstand is minimaal een meter of 15 tussen de huizen...tja valt zomaar op!
Dan "droom" ik weg en fantaseer dat ik zelf de atleet ben die voor goud aan het strijden is in de straten van christchurch nieuw zeeland. Links en rechts mensenmenigte die staan te juichen en roepen..nog een kilometer naar de finish en eeuwige roem ligt er voor het oprapen, hoef alleen maar te winnen!!!
En ik win..jaaaaaaa het lijkt wel een film, uuhh dat heb ik vaker gehoord vandaag, ja in de eerste zin 'het is een dag die je normaal alleen in films ziet' verdomd denk ik, zo gek ben ik nu ook weer niet.
"The making off" laat zien dat de mensenmenigte later is gemonteerd en de eewige roem uitverkocht is. De realiteit is dat we de afstand in 50.36 minuten gedaan hebben. We rekken wat en gaan douchen en eten.
Het is 21.00 uur en de afsluiting van toernooi is beneden in de bar. Deze is voor het eerst sinds 24 september 2010 weer open. De champagne staat koud en het is weer aan Stefan om deze te ontdoen van zijn kurk. Daar moet nog even mee gewacht worden want eerst heeft Willem nog wat mededelingen. Lof wordt er uitgesproken over de atleten en de staf, we krijgen allen een certificaat van het IPC voor deelname. Van Marcel wordt afscheid genomen als teamfysio omdat dit niet meer te combineren is met zijn dagelijkse werk. Willem heeft een "be inspired" T-shirt gekocht waar een ieder een boodschap voor hem opschrijft. Bedankt voor alles Marcel.
Einde donderdag de 27ste januari en het WK zit er voor ons op, het toernooi duurt nog tot zondag en er is nog heel veel mooie sport te zien..genieten dus. Uiteraard blijf ik jullie op de hoogte houden van mijn verblijf hier aan de de andere kant van de aardbol.
Sluit ik af net als ik begon, het was een dag die je normaal alleen in films ziet want een dag als deze verzin je niet zomaar, nu weet ik waarom ik dat dacht, denk daar maar over na?!
Kus van het leven
E noho ra
Frank
Terug >> |
