Dag 20 en de dag van de sluiting.

Kia ora

Dan is het "zomaar" zondag 30 januari en de dag van de sluiting van het WK. Lig nog in bed, ben veel te vroeg wakker, en lees de dag van gister terug. Ik denk...Frank Jol dat kan beter, jaaa zeg ik, maar ik was moe en als je het nog een keer leest, lees je hoe onder de indruk je was van het landschap en alles wat daar bij hoort, dat elke poging van beschrijven ten alle tijden afbreuk zou doen aan wat je gezien hebt. En zeker omdat het nog zo "vers" was! Mmm oké dan. Misschien als de indrukken "gedaald" zijn...!? Nou misschien geef ik als antwoord.

Orde van de dag zegt dat de kisten met "gear and equipment" ingepakt moet worden. Deze worden morgenvroeg opgehaald. En aangezien Akaroa op het programma staat en om 18.00 uur de sluiting doe ik het nu.
Kisten op de trolley en naar 2204, dit is de kamer van Willem en alle vrachtbagage verzameld. De vrachtvervoerder komt morgen hier alles ophalen.

10.00 uur laat ik de auto voorrijden en we gaan richting Akaroa. Wederom is de natuur ademgenemend en ongerept. De heenweg doen we via de bergen en dat is een goede keus. Halverwege wordt er even gestopt voor een fotomoment. Tijdens dat moment begin ik het gesprek met hoe nu de omgeving te omschrijven, om maar niet als gister het niet onder woorden te kunnen brengen.
Ik weet het....het is Europa maar dan in "triple XL". Jullie herkennen dat wel. Die mooie "hot spots" qua natuur in omringende landen. Oké als jullie dit in gedachten nemen (of het nu de bergen in de Alpen zijn, of de fjorden in Scandinavië, of de wat dan ook wat je herinnert als indrukwekkend) dan is het hier zoveel wijder en ongerepter minstens 4 keer. Natuur waar de mensenhand vanaf is gebleven, en dus al eeuwen mooi staat te zijn, ja dat is het...puurheid, hè hè gelukkig ik ben eruit.

Aangekomen ik Akaroa komen we snel tot besef dat het niet echt leeft hier. Wat gaan we doen? Guido had wel zin om te surfen, echter er is geen golf te ontdekken. De zee is zo tam als alle lammeren die we onderweg zijn tegengekomen, en ik kan jullie vertellen dat zijn er heeeeeeeeeel veel!
Eerst koffie.
Ik loop door het dorp en kom de zoveelste boetiek tegen die "stuff out new zealand" verkoopt. Het mooie, en leuke, is dat iedere boetiek zijn of haar eigen dingen heeft, anders is als de ander en dus het binnen lopen waard is!
Het is een traditioneel houten huis(je) en ziet er gezellig uit. Ga naar binnen en zie inderdaad andere dingen dan die ik eerder zag in andere boetieken, zei het toch! Een Maori artiest heeft een deel van deze boetiek ingevuld met zijn "art".
Guido zegt, al kijkend naar boven, hè een tattoo studio. Verdomd je hebt gelijk dat is toevallig.Ik vraag aan de aanwezige mijnheer of hij de artiest is en of hij ook traditioneel tattoeerd? Nee is het antwoord. Wat nee, niet de artiest of dat er niet traditioneel wordt gewerkt. Sorry niet de artiest...deze is ergens in de buurt.
Maar deze mijnheer geeft aan bel hem op zijn "cellphone" en je hoort vanzelf waar hij is.
Zo gezegd zo gedaan, maar krijg zijn voicemail en spreek deze in. Doe dit overigens met de telefoon van Guido want de mijne ligt in de auto, even later belt hij terug en ik vraag hem wat ik weten wil en met 10 min hebben we een afspraak.
Ben weer terug in de boetiek, maar geen Simon (zo heet hij) volgens de andere mijnheer was hij er wel, "strange guy" zegt ie!
Eenmaal boven praten we wat en ik vertel wat ik hier doe en graag zou willen, "no problem bro, cool man" en we spreken over mijn al aanwezige tattoo's en mijn puhoro.

Om een lang verhaal niet al te lang te maken..ik ben in nieuw zeeland, door een officiële "carver" getattoeerd op traditionele manier. Het staat op de buitenkant van mijn rechterkuit! En de artiest heet Simon Rogers en is "native maori" en een van die mannen die zich door de staat erkende "carver" mag noemen. (Er worden ieder jaar maar drie mannen toegelaten op deze opleiding om te zorgen dat de cultuur behouden blijft in de vorm van Maori kunst) Ik kan jullie vertellen dat dit een bijzondere ervaring is geweest, destemeer ik er geen rekening meer mee had behouden dat dit zou gebeuren! JAAAAAAAAA

We eten een ijsje "chillen" wat op het gras en genieten van het "Ankaroa international summer festival"...

Op tijd terug omdat we afgesproken hebben om 17.00 uur de bus te nemen voor de afsluiting van WK, je zou het bijna vergeten! Trots en blij stuur ik de previa door het nieuw zeelandse landschap alsof ik nooit anders gedaan heb!

De sluiting is een afsluiting, hoop niet meer te hoeven vertellen. Het eten is goed, maar de band volkomen kut (sorry mam) We besluiten als complete groep nog effe wat te drinken. Morgen gaan Ronald, Marije en Suzan hun eigen weg en verder vakantie vieren met respectivelijk familie en vriend!
Het is rustig in Christchurch, mede omdat hier voor iedereen ook weer het normale leven begint.
Na 2 biertjes is het besluit dat het mooi is geweest en gaan richting hotel. Het is dan 23.30 uur. Ik kijk de finale van het Australisch open en schrijf de dag op zoals ik dat al doe sinds mijn vertrek 20 dagen terug.

Dan is het nu tijd om af te sluiten en te gaan slapen, maar niet voordat we de kus van het leven hebben uitgewisseld.

Kus van het leven (hongi, maar voor jullie al duidelijk..toch?!)

E noho ra

Frank

Terug >>