Dag 21 en de echt laatste volle dag in nieuw zeeland

Kia ora

Het is maandagochtend 08.32 dat ik deze eerste woorden intik, en gadverdamme het is echt zo'n je weet wel maandag. De lucht is grijs en de bergen zijn beneveld, en in bed is het goed vertoeven. Zou het zijn omdat vandaag de laatste dag is, of is het gewoon tijd om naar huis te gaan en is alles tot vertrek opvul tijd? Ik weet het wel....

Ik ga uit bed, aankleden/tanden poetsen en richting ontbijt...als het goed is rijden we vandaag de 1 op, maar later daar meer over.

Ben ik weer. Ik help Willem met de vrachtbagage naar beneden brengen, er wordt afscheid genomen van Suzan, Ronald en Marije. Wij gaan via de 1 naar Lyttelton, en wij zijn: Marcel, Bart, Stefan en ik. De previa wordt weer voorgereden, rolstoelen er in en we gaan.
Het begint te regenen, dat bedoel ik met zo'n maandag, maar eenmaal de berg onderdoor is het droog. Het plan is om een "wildlife cruise" te doen. Bij het buro van "blackcat cruises" worden we te woord gestaan door Tara de Boer. Tja....je komt zo ook overal tegen die gasten van de Boer! Tara spreekt geen woord Nederlands, haar vader heeft dat nooit tegen haar gesproken, waarschijlijk omdat hij bang is geweest dat zijn dochter op een dag terug gaat naar Nederland. Ik veronderstel dat zo vanwege het feit dat ik nu al 4 verhalen heb gehoord van emigranten waarvan een kind terug gegaan is naar Nederland. Ook dat begrijp ik, want nu de eerste "verliefdheid" op het land is overgegaan in houden van, komt de realiteit dat het niet goed gaat in dit land.
Kan eigenlijk ook niet met een land als dit met "maar" 4 miljoen inwoners. Een snelle (vlgs Willem) berekening geeft aan dat er van 2 miljoen van hun belasting binnen komt. 1 miljoen is kind en dan heb je nog 1 miljoen ouderen, maar als het zo door gaat bestaat het land voornamelijk uit ouderen en bejaarden. En dat is nu het "main problem in this country".
Je hoort hier regelmatig dat de jeugd richting Australië gaat omdat daar "plenty opportunities to making money" zijn...tja dat bedoel ik!

Genoeg daarover, de boot gaat pas om 13.30 uur en het is nu 11.30 uur. Nog 2 uur wachten dus, er wordt besloten dat er koffie nodig is. Zo gezegd, zo gedaan en we nemen plaats in "the ground culinary centre". Dit omdat er voor de rest niets open is, en het zo'n maandag is, en de vakantie is voorbij...tja.
En zoals er iemand eens heeft gesproken: 'elk nadeel heb zijn voordeel' en zo is het. Het geeft mij heerlijk de tijd om bovenstaande in te tikken en te genieten van de koffie. De jongemannen worden onrustig, dat spasme ook! We besluiten om de met de auto de "the dyers pass" over te gaan.
Tot straks!

Ben ik weer. De zon gaat schijnen, ik denk het ZO dag gaat worden (steek mijn duim omhoog en kijk blij). Op het hoogste punt van "dyers pass" staat nog iets hoger een berghut genaamd "Sign of the kiwi". We besluiten wat af, zo ook dat we hier onze lunch gaan nuttigen. En dan met de trap de berg op, en dat met 2 spasten...spannend, lukt het ze of lukt ze het niet?! Tuuurlijk lukt het ze, alleen gaan die sukkels de verkeerde ingang in, zucht. Voordeel aan gehandicapt zijn is dat niemand het erg vindt dat je dom doet, en de jongens maken daar dankbaar gebruik van. We mogen via via en achterdoor naar de juiste ruimte waar we onze verdiende lunch gaan bestellen en opeten.
In de serre met uitzicht op het dal nemen we plaats en uit de linkerhoek wordt gevraagd waar we vandaan komen, uuhh. Ja uit het land van de taal waar jij dat aan ons vraagt zeg ik bijdehand. Ja, maar waar in nederland? We zeggen respectievlijk waar wij vandaan komen. Het is Melissa Blom, geboren in Nijmegen en op 4 jarige leeftijd met ouders hier komen wonen. Had ik al verteld dat er van de de 4 miljoen inwoners hier in nieuw zeeland er 50.000 van Nederlandse afkomst zijn, bij deze! En dat de canterburry provincie waar wij zitten net zo groot is als Nederland en dat er in deze provincie 400.000 mensen wonen! Nee en dit is geen typefout.
Eten onze buikjes weer naar tevredenheid en gaan richting boot!
Tot straks.

Ben ik weer. Buiten bij de auto zien we dat het al 13.07 uur is en de boot vertrekt om 13.30 uur. Snel in de auto en met iets meer dan gepaste snelheid richting de haven van Lyttelton. iiiihhhhh doen de remmen voor het buro van de "BCC", niet die waar je radio's en tv's kan konen, maar van die boten. heb ik toch geschreven ergens aan het begin dat we voor het eerst Lyttelton binnen reden, daar waar die van de Boer werkt...daar dus!
Helaas...we hebben de boot gemist. Toch zo'n maandag. We gaan in democratisch overleg en daar komt uit dat het mooi is geweest voor vandaag en gaan terug.
Aangekomen in Christchurch tanken we de previa af en zetten deze weer terug "op stal".
Marcel en ik spreken af om later te gaan hardlopen nu het nog kan. Vanaf morgen zijn we 27 uur onderweg om bij jullie, voor mij op dit moment aan de andere kant van de aardbol, te komen. Ik ga eerst mijn koffers inpakken. Zo die staan klaar (snel hè). Effe een powernap om zo weer het asfalt, gras, grind van Christchurch onder mijn schoenen door te laten gaan.
Tot straks.

Ben ik weer. 17.00 uur scherp lopen we het hotel uit richting 'hagley park'. De benen voelen goed en de zon is gaan schijnen. We lopen, en lopen, en lopen door het noordpark, het zuidpark. Het is een stadspark, maar bij ons zou dit een nationaal beschermd natuurgebied zijn, en heeft een grote van een gemiddeld dorp/stad van 60.000 inwoners.
We slaan linksaf de botanische tuin in en we zijn alweer op de weg terug. We passeren de inmense eculyptis en nog wat boom. Deze boom heeft volgens mij een diameter van zeker 5 meter en staat als baken langs de route waar we hardlopen.
Tuin uit en we lopen het centrum in naar het hotel. Het was een heerlijke loop van weer 53.11 min.
Haal mijn sleutel op bij buurman en buurman, spreek wat af met betrekking tot het eten, zweet effe uit en ga dan heerlijk douchen. Daar ben ik nu net klaar mee en schrijf het het stukje wat jullie net hebben gelezen. Kleed mij aan en ga richting eten.
Tot straks.

Ben ik weer. Restaurant suède is het geworden, zit 3 deuren verder als de "taproom" die op de hoek zit tegen over de "bridge of remembrance".. Je weet wel.
Voordat er besteld is neemt Willem het woord en trakteert ons wederom. Weer bedankt Willem.
Het eten is zeer goed. Voldaan lopen we naar het hotel terug. Onderweg zien we nog wat winkels die onaangeroerd zijn na de aardbeving van vorig jaar. Schappen liggen om en spullen liggen verstrooit door de hele winkel. Aan de gevels hangen mededelingen van dit gebeuren en dat deze panden "total loss" zijn en niet betreden mogen worden. Het is toch al sluitingstijd dus de drang om daar naar binnen te gaan is er toch niet, maar toch.
Een aantal slaat linksaf om een ijsje te halen. Guido en ik lopen door en voeren een "300 mtr punt" gesprek. Sterkte guido!
Terug in het hotel ga ik eerst naar het toilet en Guido bestelt een biertje voor ons. Ik kom terug en de mevrouw achter de bar is geïnteresseerd geraakt door mij interesse in de Maori cultuur. En dat komt weer omdat Guido dit heeft verteld, en dat komt weer omdat zij gezegd heeft dat de "maori girl" heeft gezegd dat wij dronken het vliegtuig in moeten vanwege de lange vlucht die wij voor de boeg hebben, waarop Guido dus zegt dat ik iets heb met Maori cultuur zoals eerder gezegd. Duidelijk?! Zij is namelijk een 'native' Maori en oorspronkelijk van het noordereiland. We praten wat en uiteraard komt mijn puhoro te spraken en wil zij deze zien. Oké dan..laat mijn broek zakken omdat dit de enige manier is om deze te zien. Goedkeurend wordt er geknikt en zeker als ik haar vertel waarom ik deze heb is het helemaal goed. En toeval bestaat niet want zij kent ook degene (Thuane) die deze heeft aangebracht..en het is echt geen geintje of fantasie wat ik hier opschrijf.
We praten nog verder wat over haar vader en moeder en verteld een stukje geschiedenis.
Ik vraag haar of er woordenboeken zijn in de Maori taal. Ja deze zijn er, en gelooft het of niet ze loopt weg en komt ook weer terug maar met een woordenboek in haar handen en geeft deze aan mij. "flabbergasted" kijk ik haar en zeg..dank u! Geld wilt zij er niet voor hebben, maar wel een mail in het Maori's en ze geeft haar emailadres. We praten weer verder en zij vraagt of ik nog geïnteresseerd ben in andere boeken, jazeker zeg ik. Hoe laat vertrekken jullie morgen, nou we worden om 08.50 uur opgehaald. Morgen kom ik nog boeken brengen en deze geef je maar terug als je weer hier terug komt, zegt zij. Meen je niet..geweldig!!!
We gaan samen op de foto en ik krijg nog wat te drinken. Als dit op is gaat De bar sluiten en ik ga naar boven.
Tot morgen dan hè zegt ze..tot morgen zeg ik!
In mijn kamer poets ik mijn tanden kleed mij uit en ga lekker in bed het verhaal tikken van zo net.
Dan concludeer ik dat deze maandag niet zomaar "zo'n maandag" is geworden, maar een hele speciale en ZO maandag en steek 2 duimen in de lucht. Ik ben onder de indruk...

Dan is hierbij mijn verblijf, en verslag daarvan, ten einde en gaat morgen de reis terug naar huis beginnen. Ik zal jullie op de hoogte houden van de reis en de boeken die ik morgenochtend mag ontvangen, maar wanneer dat is....geeeeen idee. We worden om 09.50 uur opgehaald en vliegen vervolgens naar Singapore, daar hebben we een wachttijd van 6 uur om dan in het vliegtuig te stappen die ons naar Amsterdam brengt. Als het goed is zijn we om 07.30 uur woensdagochtend Nederlandse tijd weer bij jullie aan de andere kant van de aardbol.

Tot straks,

Een dikke kus van het leven

E noho ra

Frank