|
|
| |
|
Dag 8 |
|
Wekker gaat om 5 voor 5, het is wennen voor mij dat de wekker op tijd loopt, thuis staat deze een half uur voor zodat als ie gaat ik nog effe kan liggen, en zet deze op 5 min sluimer....ik kan je vertellen dat 5 min sluimer geen 5 min sluimer is op mijn "bold bb".... Ik heb wat met 5 vandaag want ik kijk weer op mijn tel...is het 5 voor half 6! Snel snel snel mijn tanden poetsen, water over mijn gezicht, mijn haar in de krul...gek...in de haast heb ik wel al sokken aan, maar de rest nog niet! Vreemd en nog vreemder is dat ik dat mij besef.... In de lift kom ik Kenny tegen en knikken begrijpend naar elkaar...vroeg hè! Koffers gaan de bus in en ik hoor wat "consternatie" over de nieuwe wedstrijd wheeler van Kenny, deze heeft hij namelijk niet in zijn beschermtas gedaan. Nu moet je weten dat op die manier al een koolstofstoel defect van een reis is terug gekomen dus ik snap de "drukte" wel! (En als je later hoort dat zijn oude totaal afgeschreven wheeler wel in de koffer zit helemaal!) In de bus zoekt iedereen zijn eigen plek....ruimte zat want er is zo'n greyhound bus geregeld...idd niet voor de mensen maar voor 'the gear and stuff' Airport here we come..... We waren bang, of eigenlijk wisten we niet wat we konden verwachten, wat het inchecken ons zou brengen, maar wat eigenlijk normaal is gebeurde....zonder probleem en verwrongen gezichten werd onze bagage ingecheckt. De grote dingen moesten effe een balie verder met grote voorzichtigheid werden de wheelers richting overslag gebracht en de jongens werd verzekerd dat ze veilig in nieuw zeeland op hun zouden wachten. Als u/jij de eerste mail hebt gelezen vraagt u/jij zich zeker af hoe dat dan met de overbagage geregeld is?! Nou u/jij mag raden...neem in acht dat respectievelijk de ploeg in A'dam een bedrag heeft moeten betalen van €3000,- en ik €2250,-....raad u maar?! Nee fout....nog een keer....ook niet....bij verre niet!!! Zal ik het u/je vertellen? HELEMAAL NIETS!!!!!! Ja ja het kan dus wel..vraag mij niet waarom, maar het is zo. Na een heerlijk geroosterde sandwich en het terug verkregen tax over de aangeschafde artikelen in australie op zak bel ik naar huis om even de stem van Marian te horen. Een wandeling van een aantal minuten naar gate 55....enkele momenten later mogen we aan boord. We vliegen met new zealand airways. Het vliegtuig is een nieuwe airbus 320....in iedere stoel en multimedia systeem met tal van keuze mbt vermaak tijdens de vlucht..ik kijk de film new castle...gaat over broers die surfen waarvan de oudste alles wint, nummer twee heeft meer talent maar kijkt op naar zijn grote broer. Nummer drie is homo en niet geacccepteerd. Op een gegeven moment gaat tijdens een surfweekend de oudste dood door een surfongeluk omdat hij nummer drie wilde redden....veel verdriet later wint uiteindelijk nummer twee de wedstrijd en ze leefde nog lange en gelukkig. (behalve de oudste broer) KIA ORA....we zijn in new zealand. Het is toch best vreemd dat je "zomaar" aan exact de andere kant van de wereld bent...12 uur tijdverschil en bijna bij de datumgrens...dus tijdreizen behoort tot de mogelijkheden. Ben toch erg blij dat ik dat mij besef.... 2 vriendelijke heren van de organisatie staan ons op te wachten en vertellen ons wat regels mbt de "border security" die nog al streng is als je je niet aan de regels houd! De hele handel door de x-ray, en op de spikes van Marije na (deze dienen ontdaan te worden van australisch zand) gaat alles vlot er door heen. De nog steeds vriendelijke heren gaan ons voor naar de parking waar er een vrachtwagen klaar staat voor onze spullen. Naast de vrachtwagen staat de bus met rolstoel ingang met treeplank en voordat we het doorhebben zijn we onderweg naar het hotel. Ooooo, aaaaaa, kijk daar, nee daar....neen man daar moet je kijken....heb je dat gezien?! Dat zijn ongeveer de eerste conversaties in de bus. Van hoe "amazing" de natuur is tot hoe de stad is aangekleed voor het WK. "ramptoeristen" als we zijn kijken we ook of we schade kunnen ontdekken van de aardbeving die christchurch heeft getroffen op Zaterdag 4 September 2010 (nu denk je natuurlijk...jezus hoe weet die gozer dat...nou aan het buro waar ik zit ligt een brief waar dat in staat...vandaar) Schade die we onderweg tegenkomen is niet significant te ontdekken, dat veranderd als we in het centrum komen en tussen de "nieuwe" gebouwen puinhopen aantreffen van ooit eens gebouwen. Informatie leert mij dat deze gebouwen direct en indirect deze staat hebben tengevolge van.... In het hotel zijn ook duidelijk sporen van de aardbeving zichtbaar....herstelwerkzaamheden zijn in volle gang. In het hotel is Willem die ons opwacht, aaaaaah is Willem ook mee....ja maar niet onze Willem de hond..nee Willem van de worp..sectieleider Dutch Paralympisch Team, en hij geeft ons de accreditatie en kamersleutels en verteld ons dat we vanaf 19.00 uur mogen eten, internet hier (wederom) erg duur is en dat de lunch op de bon gaat! Ik mag resedentie gaan nemen op de 19de etage van het hotel grand Chancellor, kamer 1909. Piet Guido zitten naast mij op1908. Samen met Piet en Guido gaan we op zoek naar koffie en een "Free WiFi point". koffie vinden we, en lekkere ook, maar WiFi is niet te vinden. Morgen maar goed kijken of wie WiFi kunnen ontdekken. Eten is op de 14 de etage in de conferentie ruimte. Het is een compleet buffet... Tijdens het eten verteld Henk dat hij psychiatrisch patiënt is...klinkt gek zegt hij, maar het is zo! Na het buffet eerste officiële team bespreking onder leiding van Willem. Er worden wat regels gesteld mbt samen eten, het vervoer van en naar de baan (11km vanaf het hotel) met de shuttle bus. Een ieder krijgt de opdracht zijn of haar checklist te maken met wat je allemaal nodig hebt op training en wedstrijddagen omdat je 11 km niet zomaar effe op en neer gaat mocht er wat vergeten zijn. Willem haalt wat dingen uit oude en recente doos op om eea nog wat kracht bij te zetten op de importantie van zo'n lijst! Ik doe ook mijn verhaaltje met de boodschap mocht er wat met het materiaal zijn laat het op tijd weten en niet als je ingereden of gelopen hebt vlak voor de wedstrijd! Henk komt direct met de vraag of ik dan zijn banden wil verwisselen..de lieverd! Uiteraard Henk...daar ben ik voor, ik zie je om 21.00 uur op 1909....en als je tegen Henk 21.00 uur zegt dan is dat ook 21.00 uur! De "staff" drinkt nog wat en ineens is het 20.58 uur...shit..Henk! Ik snel naar boven heeft de schat alles aan de deurknop gehangen....3 min later komt hij iets teleurgesteld weer op 1909 en meld mij dat hij op tijd was...je zou die jongen bijna gaan knuffelen! Ondertussen heeft de organisatie bij mij allerlei spullen laten afleveren voor de teammanager (ik deel in principe de kamer met Willem, aangezien er nog een trainer mee zou gaan en daar een kamer voor is geboekt, maar deze niet de reis heeft aangedurfd ivm met gezondheid is er een kamer over. Deze kamer kon niet meer terug gegeven worden waarop Willem heeft besloten te verhuizen toen hij mijn koffers en gereedschap had gezien) ik breng de enveloppe met info naar Willem die nog even geniet van een drankje. Ondertussen is het hier 22.00 uur en aangezien het vanmorgen vroeg was besluit ik naar 1909 terug te gaan en deze mail af te maken. Ik ga deze mail wegsturen via 3G! En dan heerlijk te gaan douchen om vervolgens in bed...nee dat niet..om vervolgens een level angry birds uit te spelen..muziek luisteren en als klap op de vuurpijl een hoofdstuk uit de autobiografie van André Aggasie te lezen. Sluit ik af met de eerste groet uit Christchurch nieuw zeeland en met de " kus van het leven". Deze gaat als volgt..ga ik gedachte tegenover mij staan, geef mij een hand. Buig voorover zodat onze voorhoofden en neuzen elkaar raken, blaas vervolgens langzaam uit via de neus! Dit is een traditioneel afscheid van de Maori en wordt genoemd "the kiss of live" |
Voeg uw reactie toe
| |
|
